Port Safaga draagt zijn werkhaveneerlijkheid als een ereteken — dit is geen gefabriceerde resortstrook maar een echte Rode-Zeestad waar fosfaatvrachtschepen het water delen met windsurfers en duikboten. Het tempo is traag, de menigte dun, en de aantrekkingskracht ongehaast. Mensen komen hier al generaties lang niet voor het nachtleven maar voor het zand zelf: donkere, mineraalrijke korrels waarin bewoners en bezoekende patiënten zich onder de zon ingraven, een volksgeneeswijze tegen psoriasis en stijve gewrichten. Voeg daar een van de meest gestage winden van de kust en een reeks rustige offshore-riffen aan toe, en Safaga onthult zich als een plek voor de doelbewuste reiziger.

De riffen zijn de reden waarom serieuze duikers de zestig-en-zoveel kilometer omrijden vanuit Hurghada naar het zuiden. Panorama Reef maakt zijn naam waar met steile wanden en wolken anthias die in het blauw wegduiken, terwijl Tobia Arba — de Zeven Pinakels — zeven koraaltorens verstrooit over een zandige lagune, ideaal voor zowel snorkelaars als fotografen. Abu Kafan, een smalle richel doorspoeld door stroming, beloont sterkere zwemmers met pelagische ontmoetingen. Op het land trekt het therapeutische zwarte zand zonkuurbezoekers naar de stranden rond Menaville Resort, en de constante dwarsbries maakt van de baai een van Egyptes voornaamste windsurfklaslokalen.

Voor een dag weg van het water herbergt de oostelijke woestijn Mons Claudianus, een afgelegen Romeinse groeve waar keizers ooit de grijze granieten zuilen lieten uithouwen die nog altijd in Rome staan — verlaten barakken en een halfbewerkte pijler liggen waar de steenhouwers ze achterlieten, enkel bereikbaar via een lange woestijntrack. Terug in de stad zijn de avonden zachte aangelegenheden: een bord gegrilde vis in een havencafé, de vrachtschepen verlicht voor de kust, en een hemel niet vertroebeld door resortgloed. Safaga geeft geen voorstelling voor bezoekers. Het gaat simpelweg door met de dingen, en laat jou hetzelfde doen.