Als Caïro Egypte op volle volume is, dan is Aswan het land dat uitademt. Dit is het Nubische zuiden, waar de Nijl werkelijk op zijn mooist is — glijdend tussen granieten rotsblokken en met palmen omzoomde eilanden, met gouden duinen die op de westoever oprijzen en een hemel die onwaarschijnlijk blauw blijft. De rivier is hier het hele punt: witgezeilde felucca's drijven langs Elephantine, en het late middaglicht op het water is de reden waarom kunstenaars en schrijvers hier een eeuw lang zijn blijven hangen.

De pronkmonumenten zijn eilandtempels. Philae, gewijd aan Isis, werd steen voor steen verplaatst naar het eilandje Agilkia nadat de Hoge Dam de rivier deed stijgen, en blijft de meest romantische tempel van Egypte, enkel per boot bereikbaar. Aswans eigen granietgroeven leverden de helft van de obelisken van de antieke wereld, en de verlaten Onvoltooide Obelisk ligt nog in het gesteente waar hij barstte, een perfecte demonstratie van hoe de farao's hun reuzen uithakten. Maar de ziel van de stad is Nubisch: steek over naar Gharb Soheil voor dorpen met indigo- en saffraankleurige huizen, hibiscusthee en henna, of neem een felucca naar Elephantine, waar beschilderde gehuchten zich rond een oude Nijlmeter scharen.

Aswan is ook de uitvalsbasis voor Abu Simbel, de in de berg uitgehouwen kolossen van Ramses II, drie uur naar het zuiden bij de Soedanese grens — voor veel reizigers het allerindrukwekkendste schouwspel van Egypte. Terug in de stad is het ritueel zachter: high tea op het terras van het rozegekleurde Old Cataract, het victoriaanse paleis waar Agatha Christie schreef, kijkend hoe de zon achter de duinen wegzakt.