Weinig plekken in Egypte voelen zo afgelegen, of zo onwaarschijnlijk, als Abu Simbel. Je komt tot aan de uiterste rand van het land, waar de woestijn afdaalt naar de blauwe uitgestrektheid van het Nassermeer en Soedan net achter de horizon ligt. De schaal van de ambitie hier is dubbel verbluffend: ten eerste dat Ramses II ruim drieduizend jaar geleden kolossen van deze omvang recht in een Nubische klif liet uithouwen, en nogmaals dat ingenieurs in de jaren zestig het hele monument in blokken zaagden en het, stuk voor genummerd stuk, optilden naar hoger gelegen grond boven het stijgende water van de nieuwe dam. De twee verhalen samen vormen de geniale streek van de plek.

De Grote Tempel kondigt zichzelf aan met vier zittende kolossen van Ramses, elk torenhoog boven de ingang, uitkijkend over het meer met de kalmte van goden. Stap tussen hen door de rots in en de berg slokt je op — een hal omzoomd met pijlerstandbeelden, wanden gegraveerd met de veldslagen van de farao, en ver van binnen het sanctuarium waar vier godheden in het duister zitten. Tweemaal per jaar, rond 22 februari en 22 oktober, rijgt de dageraadszon de hele lengte van de tempel om hen te verlichten. Ernaast staat de kleinere Tempel van Nefertari, gewijd aan Hathor, waar voor één keer de koningin even groot is uitgehouwen als haar koning.

De meeste bezoekers arriveren, zien de tempels en vertrekken binnen een paar uur, wat jammer is, want Abu Simbel beloont wie blijft hangen. Blijf voor de avondklank-en-lichtshow, wanneer de gevels een scherm worden voor het oude verhaal verteld in kleur en stem. Beter nog, breng een nacht door: het kleine Nubische dorp heeft zijn eigen zachte ritme, en bij Eskaleh, een leemstenen eco-lodge aan de meeroever, kun je Nubisch eten en het licht over het water zien veranderen. Sommige reizigers bereiken de tempels per Nassermeercruise, glijdend over het water naderbij terwijl de kolossen vooruit oprijzen.