De meeste cruisepassagiers ontmoeten Edfu halfslapend, wakker geschud aan de aanlegplaats door het geklepper van hoeven op de corniche. Het is een werkende Nijlstad van suikerraffinaderijen en stoffige pleinen, en op het eerste gezicht lijkt het een plek waar je simpelweg doorheen trekt op weg zuidwaarts naar Aswan. Maar Edfu bewaakt een van de grote overlevenden van de antieke wereld, en de stad heeft zich met een ongedwongen, ongehaast zelfvertrouwen rond dat geschenk geschikt. Er is hier geen haast, geen gedrang van opdringerige verkopers op de schaal van Luxor — alleen de wachtende koetsen, de ontwakende soek, en een tempel die alles om zich heen heeft overleefd.

De Tempel van Horus is de reden waarom je gekomen bent, en bijna niets bereidt je voor op hoe compleet hij is. Het zand bedolf hem eeuwenlang, en juist daarom staat hij vandaag overeind met zijn torenhoge pyloongevel vrijwel intact, zijn reliëfs scherp, zijn dak nog boven het hoofd. Stap door de poort en een grote granieten valk — Horus zelf, gekroond en waakzaam — bewaakt de hof. Binnenin worden de kamers donkerder en geheimer tot je het sanctuarium bereikt en de kleine bibliotheek die ooit het Boekenhuis werd genoemd, de wanden ingegraveerd met de titels van papyri die allang in stof zijn verdwenen.

Het genoegen van Edfu is evenzeer de aankomst als de bestemming. De calècherit vanaf de aanlegplaats hoort bij het ritueel — een traag draven door gewone straten, langs bakkerijen en kappers, terwijl de menner op niets bijzonders wijst. Daarna is er tijd voor de stadssoek, waar de handel voor de lokale bevolking is en niet voor bezoekers, en de thee sterk en zoet wordt geschonken. Ten zuiden van de stad liggen de oude zandsteengroeven van Gebel el-Silsila, waar de Nijl zich vernauwt en antieke steenhouwers het gesteente uithakten dat de helft van Egyptes tempels bouwde — een stiller, leger tegenwicht voor de grandeur van Horus.