Alexandrië keert de woestijn de rug toe en kijkt uit over zee, en dat ene feit maakt dat de stad als een ander land aanvoelt. Gesticht door Alexander de Grote en ooit thuishaven van de grootste bibliotheek van de antieke wereld en de vuurtoren van Pharos, was het twee millennia lang de meest kosmopolitische haven van de Middellandse Zee — Grieks, Romeins, Joods, Italiaans en Levantijns, alles tegelijk. Wat rest is een stad van vervaagde glamour: art-decogevels met zoutstrepen van de zee, belle-époquecafés en een lange, glooiende Corniche gemaakt voor een avondwandeling terwijl de golven over de muur slaan.

De geschiedenis is hier gelaagd en vaak ondergronds. De Catacomben van Kom el-Shoqafa kronkelen drie niveaus de rots in, waar Egyptische en Grieks-Romeinse grafkunst versmelten; het Romeinse Amfitheater bij Kom el-Dikka is het enige van Egypte; en de Citadel van Qaitbay, een 15e-eeuws zeefort, staat op het puin van de verloren Pharos aan de havenmond. De moderne echo van de antieke bibliotheek, de Bibliotheca Alexandrina, is een oogverblindende schuine glazen schijf aan de waterkant — een 21e-eeuwse tempel van kennis, opgericht waar het origineel ooit afbrandde.

Maar Alexandrijnen zullen je vertellen dat de echte reden om te komen is om vis te eten en koffie te drinken. De zeevruchten zijn de beste van Egypte: bij plekken als de glazen Fish Market boven de haven of eeuwenoude Griekse instituten verderop bij Abu Qir kies je je vangst per kilo en kijk je toe hoe ze gegrild wordt. Tussen de maaltijden door houden de literaire cafés — het met fresco's beschilderde Trianon, het grootse Délices aan het Saad Zaghloulplein — het oude, trage ritme van de zeebries in de stad levend.