Luxor is gebouwd op de botten van Thebe, hoofdstad van Egypte op het hoogtepunt van het Nieuwe Rijk, en de stad volgt nog altijd de oude logica van de Nijl: de levenden op de oostoever van de zonsopgang, de doden op de westoever van de zonsondergang. Het wordt vaak het grootste openluchtmuseum ter wereld genoemd, en dat valt moeilijk te weerleggen wanneer één stad Karnak, de Vallei der Koningen en de Tempel van Hatsjepsoet binnen enkele kilometers van elkaar herbergt.

Op de oostoever is Karnak het grootste religieuze complex dat ooit is gebouwd — zijn grote hypostyle zaal een versteend woud van 134 kolossale zandstenen zuilen — en de Tempel van Luxor verankert het moderne stadscentrum, adembenemend wanneer hij na donker verlicht is. De twee waren ooit verbonden door de Sfinxenlaan, de 2,7 kilometer lange processieweg die in 2021 grandioos heropend werd en nu de blikvangende wandeling van de stad is. Steek over naar de westoever en het register verschuift van tempel naar tombe: 63 farao's, onder wie Toetanchamon, rusten in de levendig beschilderde, in de rots uitgehouwen kamers van de Vallei der Koningen, terwijl de zuilengalerijterrassen van Hatsjepsoet bij Deir el-Bahari recht uit de kliffen oprijzen en de Kolossen van Memnon de wacht houden over de toegang.

De kenmerkende Luxor-ervaring zweeft boven dit alles uit: een heteluchtballon bij dageraad, drijvend boven de Thebaanse necropolis terwijl het eerste licht de tempels, de rivier en de groene strook van het dal beneden doet ontvlammen. Daarna vertraagt de stad tot Nijl-tempo — een felucca naar Banana Island, een tajine in een gerenoveerd herenhuis uit de jaren dertig, een zonsondergang op de corniche waar Howard Carter ooit de vondst van de eeuw aankondigde.