Rosetta — Rashid in het Arabisch — is een van de stilletjes meest opmerkelijke stadjes van Egypte, en een van de minst bezochte. Het ligt waar de westelijke tak van de Nijl, na zijn reis van duizend mijl, zich eindelijk in de Middellandse Zee uitstort. Ooit een bloeiende haven die Alexandrië in de schaduw stelde, is het in een sierlijk, vervaagd pensioen gegleden, met zijn hoge ouderdom bewaard eerder dan weggevaagd. De stad is wereldwijd beroemd om een voorwerp dat hier niet langer is: de Steen van Rosetta, de plaat van donker graniet wier drie schriften de hiërogliefen ontsloten en, met hen, de hele verloren taal van het oude Egypte.

Wat in Rosetta overleeft, is architectuur die je nergens anders ziet — hoge Ottomaanse koopmanshuizen gebouwd van karakteristieke rood-met-zwarte baksteen, in stoutmoedige patronen gelegd, hun gesneden houten schermen en grootse gevels een verslag van de mercantiele bloeitijd van de stad. De fraaiste, zoals het prachtig gerestaureerde Arab Kily House, zijn te bezoeken. Ten noorden van de stad staat Fort Julien, de vesting waar Franse soldaten de beroemde Steen in 1799 opgroeven. Elders stapelen de eeuwen zich zachtjes op: de oude Zaghloul-moskee met haar woud van zuilen, de eerbiedwaardige Abu Shahin-molen, en aan de rand van de stad het brede, wazige punt waar de rivierstroom de open zee ontmoet.

Rosetta beloont een ongehaaste wandeling. Er zijn weinig formele bezienswaardigheden buiten de huizen en het fort; het genoegen zit in de textuur van een gewone Deltastad die toevallig doordrenkt is van geschiedenis — vissersboten op de rivier, de oproep tot gebed boven betegelde daken, theeglazen op schaduwrijke hoeken. Beneden bij het water serveren eenvoudige grills de dagvangst uit de Nijl en de zee, eenvoudig gegeten met brood en salade. Weinig buitenlandse bezoekers maken de tocht, en dat is precies zijn charme: een plek die in elk geschiedenisboek een voetnoot verdiende, terwijl ze stilletjes verdergaat met het heden.