Marsa Matrouh bestaat voor de zomer en doet nauwelijks alsof het anders is. Gedurende enkele warme maanden vult de bedoeïenenstad aan Egyptes verre noordwestkust zich met gezinnen die zijn grote prijs najagen — een reeks beschutte baaitjes waar de Middellandse Zee een onwaarschijnlijk melkachtig jade wordt boven zand de kleur van bot. Buiten het seizoen sluiten de resorts en fluit de wind door lege straten, maar in juli gonst de Corniche tot middernacht, zijn de stranden een mozaïek van parasols, en geeft de hele plek zich met hart en ziel over aan zon, zout en zeevruchten. Het is pretentieloos, een tikje ruw aan de randen, en juist daarom geliefd.

De kust is de attractie, en haar pronkstuk is Agiba Beach — agiba betekent 'wonder' — een piepklein baaitje omlijst door okerkleurige kliffen, bereikt langs een steil pad naar water van welhaast onwerkelijke helderheid. Westwaarts langs dezelfde kust liggen Cleopatra's Beach, met zijn rotspoelen en in het zout uitgesleten bogen, en het legendebeladen Rommel's Beach, onder de grot die de Woestijnvos naar verluidt als hoofdkwartier gebruikte en die nu een klein museum over hem herbergt. Voor glanzender comfort rijgt Almaza Bay luxueuze resorts aan langs een kalmere lagune. Terug in de stad houden El Obayed Beach en de lange Corniche de menigte tevreden.

De avonden zijn waar Matrouh zijn werkelijke karakter toont. Wanneer de hitte optrekt, stromen gezinnen op de Corniche, jagen kinderen de ondiepten na, en drijft de geur van houtskool van de zeeboulevard. De vismarkt zet het ritme van het diner — je kiest je vangst en laat hem grillen — en oude vertrouwde plekken als Panayoti serveren hem eenvoudig, met brood, salade en citroen. Er is weinig nachtleven van de cocktailbarsoort; het genoegen is trager en gemeenschappelijker, een stad die buiten eet onder de sterren voordat het korte seizoen omslaat en de kust weer stil wordt.