Decennialang betekende de naam El Alamein maar één ding: de woestijnslag die het tij van de Tweede Wereldoorlog in Noord-Afrika deed keren. Vandaag draagt diezelfde kust een verbluffende dubbele identiteit. Ten westen van Alexandrië loopt de Middellandse Zee af in banden van turkoois en melkjade zo levendig dat ze geretoucheerd lijken, en langs dat water heeft Egypte een glinsterende zomerspeeltuin tevoorschijn getoverd — de strook die de lokale bevolking simpelweg de Sahel noemt. Sombere oorlogsbegraafplaatsen en glanzende nieuwe jachthavens delen nu één enkele kustlijn, en het contrast, eerder dan te wringen, geeft deze plek zijn eigenaardige gewicht en glamour tegelijk.

De confrontatie met de geschiedenis komt eerst. De El Alamein Commonwealth War Cemetery is het emotionele centrum — rij na rij bleke grafstenen voor de mannen van een dozijn naties, smetteloos tegen de woestijn. Vlakbij legt het El Alamein Military Museum de veldtocht uit met tanks en veldgeschut, terwijl het torenhoge Duitse oorlogsmonument als een zandstenen vesting op zijn verhoging broedt. Dan keert de stemming: rijd door naar Sidi Abdel Rahman, waar een perfecte turkooizen baai opengaat, en naar de witte torens van New Alamein City en de met jachten omzoomde Marassi Marina, het gepolijste gezicht van de nieuwe Riviera.

Buiten het seizoen, in het voorjaar of vroege najaar, dunt de resortmenigte uit en onthult de kust een trager genoegen. Beloop het lege zand bij Sidi Abdel Rahman in het zachte avondlicht, wanneer het water tot lavendel afkoelt en het enige geluid de wind van de duinen is die een heel leger verzwolgen. Egyptenaren komen hier om te zwemmen en uitvoerig te luncheren met gegrilde vis, en de cafés van de nieuwe stad blijven tot laat verlicht. Het is een vreemde, ontroerende combinatie — een landschap van herinnering dat zachtjes heeft geleerd om de levenden weer te vieren.