Marsa Alam is waar de Rode Zee stil wordt. Ver naar het zuiden langs de kust, voorbij het bereik van de grote pakketstroken, is het een dunne lijn van duikresorts ingeklemd tussen ruwe woestijnbergen en water van een welhaast onwerkelijk blauw. Er valt hier weinig te "doen" in de conventionele zin, en dat is precies de aantrekkingskracht — de stad is een uitvalsbasis, en de echte bestemming ligt voor de kust. Mensen komen voor het duiken en snorkelen, voor de kans om te zwemmen met wezens die elders grotendeels verdwenen zijn, en voor nachten zo donker dat de sterren dichtbij genoeg lijken om aan te raken.

Het mariene appel is buitengewoon. Elphinstone Reef, een steile offshore-wand bepatrouilleerd door oceanische witpunthaaien en hamerhaaien, is een van Egyptes legendarische duiken. Abu Dabbab Bay trekt snorkelaars die hopen de ondiepten te delen met doejongs en groene zeeschildpadden die op het zeegras grazen, terwijl Sataya en de riffen van het Dolphin House in de Fury Shoals beroemd zijn om hun vaste scholen langsnuitdolfijnen. Ten noorden van de stad biedt Marsa Mubarak nog een zachte baai vol schildpadden en zeegras, en de beschermde boog van het Nationaal Park Wadi El Gemal bewaakt riffen, eilanden en mangroven langs de kust.

Op het land is de textuur eerder woestijn en geschiedenis dan nachtleven. Wadi El Gemal loopt landinwaarts het land van de Ababda-bedoeïenen in, waar je zoete thee drinkt en de wadi's afzoekt naar gazellen en steenbokken, en de oude Romeinse smaragdmijnen van Sikait verschuilen zich in de heuvels — Egyptes antieke bron van de groene steen. De meeste avonden behoren echter aan de duiklodges toe: laaggebouwde, door zout gebleekte plekken als The Oasis of Marsa Shagra Village, waar de dag eindigt met een blootsvoetse maaltijd, een nabespreking van de waarnemingen van de dag, en de lange stilte van het diepe zuiden.