El Quseir is de geheugenbewaarder van de kust — een klein, door zout verweerd stadje van koraalstenen huizen dat zijn lange geschiedenis openlijk draagt. Eeuwenlang was dit een van Egyptes belangrijkste Rode-Zeehavens, het inschepingspunt voor pelgrims op weg naar Mekka en een doorgang voor specerijen, koffie en goederen die tussen de Nijl en de bredere wereld van de Indische Oceaan bewogen. Dat verleden heeft het echt karakter gegeven: verweerde gevels, een oude haven, smalle steegjes en een tragere, zielvollere sfeer dan de resortstadjes naar het noorden. Het is bescheiden, sfeervol, en verfrissend authentiek.

Het herkenningspunt is de Ottomaanse vesting boven de stad, een gedrongen zandstenen bolwerk gebouwd om de haven te bewaken en nu gerestaureerd als een venster op Quseirs handels- en pelgrimsverleden. Eronder beloont de Oude Stad een ongehaaste wandeling — koraalblokhuizen, de historische haven, en de Al-Farran-moskee tussen de steegjes. Het duiken is echter wat de meeste reizigers naar het zuiden brengt: het gevierde huisrif bij de Mövenpick Resort El Quseir valt vlak voor de kust weg, waardoor duikers en snorkelaars levendig koraal en rifleven kunnen bereiken door recht vanaf het strand het water in te lopen in plaats van een boot te nemen.

Quseir houdt het na donker rustig, en dat hoort bij zijn charme. Er is geen jachthavennachtleven en weinig in de trant van bars; de avonden betekenen een zeevruchtendiner — ergens als het Marsa-restaurant — een wandeling langs de waterkant, en het zachte geklepper van een stadje dat tot rust komt. De beloning is textuur die je verder naar het noorden niet vindt: het gevoel van een echte Egyptische haven die toevallig naast voortreffelijke riffen ligt, waar de geschiedenis op het land en het leven in het water even goed je tijd waard zijn.