Luksor zbudowany jest na kościach Teb, stolicy Egiptu w szczytowym okresie Nowego Państwa, a miasto wciąż zachowuje starożytną logikę Nilu: żywi na wschodnim brzegu wschodzącego słońca, zmarli na zachodnim brzegu zachodzącego. Często nazywa się je największym muzeum pod gołym niebem na świecie i trudno z tym polemizować, gdy jedno miasto mieści Karnak, Dolinę Królów i świątynię Hatszepsut w odległości zaledwie kilku kilometrów od siebie.

Na wschodnim brzegu Karnak jest największym kompleksem religijnym, jaki kiedykolwiek wzniesiono — jego wielka sala hypostylowa to skamieniały las 134 kolosalnych kolumn z piaskowca — a świątynia Luksorska kotwiczy współczesne miasto, zapierając dech, gdy jest oświetlona po zmroku. Obie łączyła niegdyś Aleja Sfinksów, 2,7-kilometrowa droga procesyjna uroczyście ponownie otwarta w 2021 roku, dziś będąca głównym spacerem miasta. Przepraw się na zachodni brzeg, a rejestr zmienia się ze świątyni na grobowiec: 63 faraonów, w tym Tutanchamon, spoczywa w żywo malowanych komorach wykutych w skale w Dolinie Królów, podczas gdy kolumnowe tarasy Hatszepsut wyrastają wprost z urwisk w Deir el-Bahari, a Kolosy Memnona pilnują podejścia.

Sztandarowe luksorskie przeżycie unosi się ponad tym wszystkim: balon na ogrzane powietrze o świcie, dryfujący nad tebańską nekropolią, gdy pierwsze światło rozpala świątynie, rzekę i zielony pas doliny w dole. Potem miasto zwalnia do nilowego tempa — felukka na Wyspę Bananową, tadżin w odrestaurowanej kamienicy z lat 30. XX wieku, zachód słońca na nadbrzeżnej promenadzie, gdzie Howard Carter ogłosił niegdyś odkrycie stulecia.