Większość pasażerów rejsów poznaje Edfu na wpół śpiących, wyrwanych ze snu przy cumowaniu stukotem kopyt na nadbrzeżnej promenadzie. To robocze nilowe miasto rafinerii cukru i zakurzonych placów, które na pierwszy rzut oka wydaje się miejscem, przez które po prostu się przejeżdża w drodze na południe ku Asuanowi. Lecz Edfu strzeże jednego z wielkich ocalałych zabytków starożytnego świata, a miasto ułożyło się wokół tego daru ze swobodną, niespieszną pewnością. Nie ma tu pośpiechu, nie ma ścisku naganiaczy na skalę Luksoru — tylko czekające dorożki, budzący się suk i świątynia, która przetrwała wszystko wokół.

Świątynia Horusa jest powodem, dla którego przyjechałeś, i niemal nic nie przygotuje cię na to, jak kompletna jest. Piasek grzebał ją przez stulecia, i właśnie dlatego stoi dziś z niemal nienaruszoną wieżową fasadą pylonu, z ostrymi reliefami, wciąż z dachem nad głową. Przejdź przez bramę, a wielki granitowy sokół — sam Horus, ukoronowany i czujny — strzeże dziedzińca. Wewnątrz komnaty robią się ciemniejsze i bardziej tajemne, aż dochodzisz do sanktuarium i małej biblioteki zwanej niegdyś Domem Ksiąg, z murami zapisanymi tytułami papirusów dawno obróconych w proch.

Przyjemnością Edfu jest podejście tak samo jak cel. Przejażdżka kaleszą od przystani to część rytuału — powolny stukot przez zwyczajne ulice, obok piekarni i fryzjerów, z woźnicą pokazującym nic szczególnego. Potem jest czas na miejski suk, gdzie handel jest dla miejscowych, a nie dla zwiedzających, a herbatę nalewa się mocną i słodką. Na południe od miasta leżą stare kamieniołomy piaskowca Gebel el-Silsila, gdzie Nil się zwęża, a starożytni kamieniarze wycinali kamień, który zbudował połowę egipskich świątyń — cichszy, pustszy kontrapunkt dla okazałości Horusa.