Jeśli Kair to Egipt na pełnej głośności, Asuan to wydech kraju. To nubijskie południe, gdzie Nil jest naprawdę najpiękniejszy — przesuwa się między granitowymi głazami a wyspami obrzeżonymi palmami, ze złotymi wydmami wznoszącymi się na zachodnim brzegu i niebem, które pozostaje nieprawdopodobnie błękitne. Rzeka jest tu sednem wszystkiego: białożaglowe felukki dryfują obok Wyspy Elefantyny, a popołudniowe światło na wodzie to powód, dla którego artyści i pisarze zatrzymują się tu od stu lat.

Głównymi zabytkami są świątynie na wyspach. File, poświęcona Izydzie, została przeniesiona kamień po kamieniu na wysepkę Agilkia, gdy Wielka Tama podniosła poziom rzeki, i pozostaje najbardziej romantyczną świątynią Egiptu, dostępną wyłącznie łodzią. Asuańskie kamieniołomy granitu dostarczyły połowy obelisków starożytnego świata, a porzucony Niedokończony Obelisk wciąż leży w skalnym podłożu, gdzie pękł, pokazując dokładnie, jak faraonowie wycinali swoich gigantów. Lecz dusza miasta jest nubijska: przepraw się do Gharb Soheil, by zobaczyć wioski indygowych i szafranowych domów, herbatę z hibiskusa i hennę, albo weź felukkę na Elefantynę, gdzie malowane przysiółki skupiają się wokół starożytnego nilometru.

Asuan jest też punktem wypadowym do Abu Simbel, wykutych w górze kolosów Ramzesa II, trzy godziny na południe w pobliżu sudańskiej granicy — dla wielu podróżnych najbardziej zapierającego dech widoku w Egipcie. W mieście rytuał jest łagodniejszy: popołudniowa herbata na tarasie różowo-murowanego Old Cataract, wiktoriańskiego pałacu, w którym pisała Agatha Christie, gdy słońce opada za wydmy.