Aleksandria odwraca się plecami do pustyni i zwraca twarzą ku morzu, a ten jeden fakt sprawia, że wydaje się ona innym krajem. Założona przez Aleksandra Wielkiego, niegdyś dom największej biblioteki starożytnego świata i latarni Faros, spędziła dwa tysiąclecia jako najbardziej kosmopolityczny port Morza Śródziemnego — grecki, rzymski, żydowski, włoski i lewantyński zarazem. To, co pozostało, to miasto wyblakłego splendoru: fasady w stylu art déco poprzecinane smugami morskiej soli, kawiarnie z epoki Belle Époque i długa, łukowata Corniche stworzona do wieczornego spaceru, gdy fale przelewają się przez mur.

Historia jest tu wielowarstwowa i często podziemna. Katakumby Kom el-Szukafa spiralnie schodzą trzy poziomy w głąb skały, gdzie egipska i grecko-rzymska sztuka pogrzebowa zlewają się w jedno; rzymski amfiteatr w Kom el-Dikka jest jedynym w Egipcie; a Cytadela Kajtbaja, XV-wieczna morska forteca, stoi na samych gruzach utraconego Faros u wejścia do portu. Współczesnym echem starożytnej biblioteki jest Bibliotheca Alexandrina, olśniewający przechylony szklany dysk nad brzegiem morza — XXI-wieczna świątynia wiedzy wzniesiona tam, gdzie spłonął oryginał.

Ale aleksandryjczycy powiedzą ci, że prawdziwym powodem, by przyjechać, jest jedzenie ryb i picie kawy. Owoce morza są tu najlepsze w Egipcie: w miejscach takich jak przeszklony Fish Market nad portem czy stuletnie greckie instytucje w Abu Kir wybierasz swój połów na kilogramy i patrzysz, jak go grillują. Między posiłkami kawiarnie literackie — pokryty freskami Trianon, okazałe Délices na placu Saada Zaghlula — podtrzymują dawny, powolny, owiewany morską bryzą rytm miasta.