Rosetta — Raszid po arabsku — to jedno z najbardziej cicho niezwykłych miast Egiptu i jedno z najrzadziej odwiedzanych. Leży tam, gdzie zachodnia odnoga Nilu, po swojej tysiącmilowej podróży, wreszcie wyczerpuje się w Morzu Śródziemnym. Niegdyś prosperujący port, który przyćmiewał Aleksandrię, osunął się w wdzięczną, wyblakłą emeryturę, ze swoim wielkim wiekiem raczej zachowanym niż zmiecionym. Miasto słynie na całym świecie z przedmiotu, którego już tu nie ma: Kamienia z Rosetty, płyty z ciemnego granitu, której trzy pisma odblokowały hieroglify, a wraz z nimi cały zaginiony język starożytnego Egiptu.

Tym, co przetrwało w Rosetcie, jest architektura, jakiej nie zobaczysz nigdzie indziej — wysokie osmańskie domy kupieckie zbudowane z charakterystycznej czerwono-czarnej cegły układanej w śmiałe wzory, z rzeźbionymi drewnianymi maszrabijami i okazałymi fasadami będącymi zapisem kupieckiej świetności miasta. Najpiękniejsze, jak pięknie odrestaurowany Dom Arab Kily, można zwiedzać. Na północ od miasta stoi Fort Julien, twierdza, w której francuscy żołnierze odkopali słynny Kamień w 1799 roku. Gdzie indziej stulecia łagodnie się nawarstwiają: stary meczet Zaghlul z jego lasem kolumn, czcigodny młyn Abu Szahin, a na skraju miasta szeroki, zamglony cypel, gdzie nurt rzeki spotyka otwarte morze.

Rosetta nagradza niespieszną włóczęgę. Poza domami i fortem niewiele jest formalnych atrakcji; przyjemność tkwi w fakturze zwyczajnego miasta Delty, które przypadkiem jest przesiąknięte historią — łodzie rybackie na rzece, wezwanie do modlitwy nad kafelkowymi dachami, szklanki herbaty na zacienionych narożnikach. Nad wodą proste grille serwują dzienny połów z Nilu i morza, jedzony skromnie z chlebem i sałatką. Niewielu zagranicznych gości podejmuje tę podróż, co jest właśnie jej urokiem: miejsce, które zasłużyło na przypis w każdym podręczniku historii, cicho zajmujące się teraźniejszością.