Przez dziesięciolecia nazwa El Alamein znaczyła jedno: pustynną bitwę, która odwróciła losy drugiej wojny światowej w Afryce Północnej. Dziś to samo wybrzeże niesie zaskakującą podwójną tożsamość. Na zachód od Aleksandrii Morze Śródziemne łagodnie opada w pasma turkusu i mleczno-nefrytowej zieleni tak żywe, że wyglądają na retuszowane, a wzdłuż tej wody Egipt wyczarował lśniący letni plac zabaw — odcinek, który miejscowi nazywają po prostu Sahel. Ponure wojenne cmentarze i błyszczące nowe mariny dzielą teraz jedną linię brzegu, a kontrast, zamiast razić, daje temu miejscu jego osobliwą powagę i splendor zarazem.

Najpierw przychodzi rozrachunek z historią. Cmentarz Wojenny Wspólnoty Narodów El Alamein jest emocjonalnym centrum — rząd za rzędem bladych nagrobków dla żołnierzy tuzina narodów, nieskazitelnych na tle pustyni. W pobliżu Muzeum Wojskowe El Alamein rozkłada kampanię na czołgi i działa polowe, a wzbijający się Niemiecki Pomnik Wojenny duma na swoim wzniesieniu niczym forteca z piaskowca. Potem nastrój się zmienia: jedź dalej do Sidi Abdel Rahman, gdzie otwiera się idealna turkusowa zatoka, oraz ku białym wieżom Nowego Miasta Alamein i obrzeżonej jachtami Marassi Marina, dopracowanego oblicza nowej Riwiery.

Poza sezonem, wiosną lub wczesną jesienią, kurortowe tłumy rzedną, a wybrzeże odsłania wolniejszą przyjemność. Przejdź pusty piasek w Sidi Abdel Rahman w miękkim wieczornym świetle, gdy woda stygnie do lawendy, a jedynym dźwiękiem jest wiatr od wydm, które pochłonęły całą armię. Egipcjanie przyjeżdżają tu, by pływać i zwlekać nad długimi lunchami z grillowaną rybą, a kawiarnie nowego miasta świecą do późna. To dziwne, poruszające połączenie — krajobraz pamięci, który łagodnie nauczył się, jak znów świętować żywych.