Port Said narodził się z Kanału Sueskiego i nigdy o tym nie zapomniał. Założony w latach 50. XIX wieku jako śródziemnomorska brama do wielkiej drogi wodnej, wyrósł na kosmopolityczny wolny port, przez który przewijali się marynarze i statki z każdego oceanu — i ten morski rozmach wciąż go określa. Panorama to parada eleganckich budynków kolonialnych z głębokimi drewnianymi balkonami i sylwetkami zielonych kopuł, fronty nadmorza, gdzie nawet teraz kontenerowce i tankowce suną obok w dostojnej procesji w drodze do i z kanału. To miasto, które wydaje się wiecznie na skraju gdzieś, zawieszone między morzem a resztą świata.

Droga wodna jest spektaklem, a miasto jest ułożone tak, by ją oglądać. Okazały Budynek Zarządu Kanału Sueskiego, zwieńczony trójką zielonych kopuł, przewodzi wejściu do kanału niczym świecka katedra. Wzdłuż frontu biegnie Corniche, gdzie całe miasto spaceruje, by oglądać żeglugę, a z jej nabrzeża mały prom do Port Fuad kursuje przez kanał — darmowa, dwuminutowa przeprawa, która technicznie przenosi cię z Afryki do Azji i z powrotem. Cokół De Lessepsa upamiętnia francuskiego inżyniera kanału, a Muzeum Wojskowe Port Said i fotogeniczne ulice kolonialnej dzielnicy dopełniają resztę opowieści.

Port Said nosi swoją wolnoportową tożsamość lekko i z przyjemnością. Zakupy w strefie wolnocłowej to od dawna lokalny sport, a śródmiejskie ulice wokół punktów takich jak El Borg i Gianola tętnią kawiarniami i starymi cukierniami. Owoce morza są wielkim filarem — targ rybny zaopatruje restauracje wzdłuż frontu, a kolacja oznacza to, co przypłynęło tego dnia, grillowane lub smażone. Wieczorem balkonowe fasady świecą, rodziny spacerują po Corniche, a światła przepływających statków dryfują po ciemnej wodzie. Mimo całego swojego przemysłowego celu jest to zrelaksowane, owiewane solą miasto, które szczęśliwie żyje rytmem morza.