Marsa Matruh istnieje dla lata i ledwie udaje inaczej. Przez kilka ciepłych miesięcy beduińskie miasto na dalekim północno-zachodnim wybrzeżu Egiptu wypełnia się rodzinami goniącymi za jego wielką nagrodą — sekwencją osłoniętych zatoczek, gdzie Morze Śródziemne obraca się w nieprawdopodobny mleczny nefryt nad piaskiem w kolorze kości. Poza sezonem kurorty się zamykają, a wiatr gwiżdże przez puste ulice, ale w lipcu Corniche tętni do północy, plaże są mozaiką parasoli, a całe miejsce oddaje się bez reszty słońcu, soli i owocom morza. Jest bezpretensjonalne, lekko szorstkie na brzegach i ukochane właśnie za to.

Wybrzeże jest atrakcją, a jego popisem jest plaża Agiba — agiba znaczy „cud” — maleńka zatoczka oprawiona w ochrowe urwiska, osiągalna stromą ścieżką ku wodzie o niemal nierzeczywistej przejrzystości. Na zachód wzdłuż tego samego brzegu leżą Plaża Kleopatry, z jej skalnymi sadzawkami i wyciętymi w soli łukami, oraz owiana legendą Plaża Rommla, pod jaskinią, której Lis Pustyni miał używać jako kwatery głównej i która mieści dziś małe poświęcone mu muzeum. Dla bardziej wytwornego komfortu Almaza Bay nawleka luksusowe kurorty wzdłuż spokojniejszej laguny. W mieście Plaża El Obayed i długa Corniche utrzymują tłumy w dobrym nastroju.

To wieczory pokazują prawdziwy charakter Matruh. Gdy upał ustępuje, rodziny wylewają się na Corniche, dzieci gonią za płyciznami, a zapach węgla drzewnego dryfuje od nadbrzeża. Targ rybny nadaje rytm kolacji — wybierasz swój połów i każesz go zgrillować — a lokale starej szkoły takie jak Panayoti serwują go prosto, z chlebem, sałatką i cytryną. Życia nocnego w stylu koktajl-baru jest niewiele; przyjemność jest wolniejsza i bardziej wspólnotowa — miasto jedzące na świeżym powietrzu pod gwiazdami, zanim krótki sezon się odwróci, a wybrzeże znów ucichnie.