Abydos ma powagę, której niewiele obiektów w Egipcie potrafi dorównać. Przez tysiące lat była to najświętsza ziemia, do jakiej mógł dotrzeć pielgrzym — miejsce pochówku, jak wierzyli starożytni, samego Ozyrysa, boga zmarłych i pana wieczności. Najwcześniejsi królowie Egiptu zostali złożeni do snu na pustyni za nią, a przez stulecia potem wierni przybywali, by zostać pochowanymi w pobliżu lub po prostu zostawić ofiarę przy świątyni boga. Tam, za skromną wioską El-Araba el-Madfuna, z bladymi urwiskami wznoszącymi się w tle, miejsce wciąż niesie ciszę czegoś, co miało ogromne znaczenie dla ludzi, którzy je zbudowali.

Wielka Świątynia Setiego I jest jej sercem, a jej rzeźba jest po prostu najlepsza w Egipcie. Reliefy są tu cięte w niskim, płytkim reliefie nadzwyczajnej delikatności — bogowie i faraon oddani z miękkością i precyzją, jakiej płaskie fotografie nigdy do końca nie przekazują. Siedem kaplic biegnie obok siebie, każda poświęcona innemu bóstwu, każda niegdyś kompletnym światem rytuału. W bocznym korytarzu jest Lista Królów z Abydos, długi spis kartuszy wymieniający prawowitych faraonów aż po sam początek — dokument, który egiptolodzy cenią. Za świątynią leży Ozyrejon, masywna, posępna budowla z nagiego granitu, na wpół zalana ciemną wodą Nilu, surowa tam, gdzie świątynia jest wyrafinowana.

Abydos widzi o wiele mniej odwiedzających, niż zasługuje jej jakość, co jest częścią jej uroku. W pobliżu jest druga, zrujnowana świątynia Ramzesa II, z kolorem wciąż trzymającym się górnych ścian, a w głębi pustyni niskie kopce Umm el-Kaab, gdzie zostali pogrzebani najpierwsi faraonowie i gdzie ofiarne naczynia spiętrzyły się przez tysiąclecia. Większość podróżnych dociera do Abydos na długą wyprawę z Luksoru, często w parze z Denderą, a nagrodą za wczesny start i jazdę jest obiekt, gdzie możesz stanąć w kaplicach Setiego w niemal całkowitej ciszy i poczuć ciężar całej tej wiary.