Niewiele miejsc w Egipcie wydaje się równie odległych czy równie nieprawdopodobnych jak Abu Simbel. Przybywasz na sam skraj kraju, gdzie pustynia schodzi ku błękitnej przestrzeni jeziora Nasera, a Sudan leży tuż za horyzontem. Skala ambicji jest tu oszałamiająca podwójnie: najpierw to, że Ramzes II rozkazał wykuć kolosy tej wielkości wprost w nubijskim urwisku ponad trzy tysiące lat temu, a znów to, że w latach 60. XX wieku inżynierowie przepiłowali cały zabytek na bloki i unieśli go, kawałek po ponumerowanym kawałku, na wyższy grunt ponad wznoszącymi się wodami nowej tamy. Te dwie historie razem są geniuszem tego miejsca.

Wielka Świątynia oznajmia się czterema siedzącymi kolosami Ramzesa, każdy górujący nad wejściem, spoglądający przez jezioro ze spokojem bogów. Przejdź między nimi w głąb skały, a góra cię połyka — sala wyłożona pilastrowymi posągami, ściany wykute scenami bitew faraona, a głęboko wewnątrz sanktuarium, gdzie cztery bóstwa siedzą w ciemności. Dwa razy w roku, około 22 lutego i 22 października, świtowe słońce przewleka się przez całą długość świątyni, by je oświetlić. Obok stoi mniejsza świątynia Nefertari, poświęcona Hathor, gdzie wyjątkowo królowa wykuta jest tak wysoko jak jej król.

Większość odwiedzających przybywa, ogląda świątynie i wyjeżdża w ciągu paru godzin, co jest szkodą, bo Abu Simbel nagradza tych, którzy zwlekają. Zostań na wieczorny pokaz światła i dźwięku, gdy fasady stają się ekranem dla starej opowieści snutej kolorem i głosem. Jeszcze lepiej, spędź noc: mała nubijska wioska ma własny łagodny rytm, a w Eskaleh, glinianym ekolodżu nad brzegiem jeziora, możesz jeść nubijskie jedzenie i patrzeć, jak światło zmienia się nad wodą. Niektórzy podróżni docierają do świątyń rejsem po jeziorze Nasera, wślizgując się od wody, gdy kolosy wyrastają przed dziobem.