Kom Ombo wita rzekę wprost. Tam gdzie większość egipskich świątyń cofa się od Nilu, ta stoi na zakolu brzegu tak blisko wody, że łodzie rejsowe cumują niemal u jej stóp, a kolumny chwytają późne słońce wprost od rzeki. Otoczenie to połowa magii — kraina trzciny cukrowej ciągnąca się w tyle, felukki halsujące obok i świątynia żarząca się morelowo o zmierzchu. To małe miasto z jednym, dziwnym i pięknym powodem, by się zatrzymać, a podejście od wody, ze sanktuarium powoli wyłaniającym się w polu widzenia, to jedno z najpiękniejszych przybyć na całym Nilu.

Tym, co czyni świątynię niezwykłą, jest jej dwoistość. Zbudowano ją dla dwóch bogów naraz i podzielono idealnie wzdłuż środka — bliźniacze wejścia, bliźniacze sale, bliźniacze sanktuaria — południowa połowa dla Sobka, boga-krokodyla, północna dla Haroerisa, postaci sokoła Horusa. Wszystko występuje w parach, odbite z niesamowitą symetrią. Na jednej ścianie, wykuty w kamieniu, jest słynny panel narzędzi chirurgicznych i medycznych — kleszczy, skalpeli, wag — wśród najwcześniejszych znanych takich wizerunków. Obok małe Muzeum Krokodyli prezentuje mumifikowane krokodyle pochodzące ze świętego okręgu świątyni, skórzaste i niepokojące.

Poza świątynią sama rzeka jest przyjemnością. Felukka wynosi cię na Nil, gdy światło jest najlepsze, z żaglem napełniającym się i opadającym bezwładnie. Na brzegu wypatruj głębokiego cylindrycznego nilometru, używanego niegdyś do mierzenia corocznego wylewu. Dobierz dobrze porę wizyty, a możesz nadłożyć drogi na targ wielbłądów w pobliskim Daraw, jeden z największych w Egipcie, gdzie zwierzęta przyganiane z Sudanu zmieniają właścicieli w zakurzonym, hałaśliwym, zupełnie nieromantycznym spektaklu — przypomnienie, że ten odcinek Nilu był skrzyżowaniem handlowym o wiele dłużej, niż stoi tu jakakolwiek świątynia.