Dendera to jedno z tych miejsc, które sprawiają, że jesteś wdzięczny za wszystko, co się jej nie przydarzyło. Wtulona w zakolu Nilu w pobliżu Keny, na północ od Luksoru, wielka świątynia Hathor przetrwała stulecia wyjątkowo nienaruszona, a cierpliwe współczesne czyszczenie dokonało reszty — zdejmując sadzę wieków, by odsłonić kolor, którego nikt nie widział od dwóch tysięcy lat. Hathor była boginią miłości, muzyki, radości i macierzyństwa, a jej sanktuarium ma dorównującą temu ciepłotę. Tam gdzie wiele świątyń imponuje surowością, Dendera olśniewa; to miejsce, które nagradza spoglądanie w górę.

Wewnątrz wielkiej sali hypostylowej masywne kolumny wznoszą się ku głowicom wykutym ze spokojną, krowiouchą twarzą Hathor z każdej strony, a w górze sklepienie rozwija się w odrestaurowanych pasmach głębokiego błękitu i złota — sępy, postacie zodiaku, bogini Nut połykająca i rodząca słońce. Na jednym ze sklepień jest słynny Zodiak z Dendery, kolista mapa starożytnego nieba; oryginał wyłuskano i wywieziono do Luwru, a wierna kopia wypełnia teraz jego miejsce. Zejdź w wąskie krypty, wespnij się do kaplic na dachu, gdzie odprawiano noworoczne obrzędy, i odnajdź rzymski mammisi oraz nieruchome, zielone święte jezioro na zewnątrz.

Ponieważ Dendera leży nieco z dala od zwykłej luksorskiej trasy, nigdy nie wydaje się tak zatłoczona jak grobowce zachodniego brzegu i jest miejsce, by powędrować. Większość ludzi przyjeżdża na półdniową wyprawę z Luksoru i ma kaplice na dachu niemal dla siebie, oglądając pola i palmy za murem otaczającym. To świątynia, którą trzeba przyjmować powoli: jej radość tkwi w detalu — zachowanej twarzy, nagłym błysku oryginalnej farby, sposobie, w jaki poranne światło wpada ukosem przez salę, a malowane sklepienie zdaje się, na chwilę, powracać do życia.