Farafra to najcichszy zakątek Pustyni Zachodniej i nosi to odosobnienie z dumą. Najmniejsza i najodleglejsza z głównych oaz, jest w istocie pojedynczą beduińską osadą — Qasr el-Farafra — niskich domów z glinianej cegły, palmowych ogrodów i ciepłych źródeł, otoczoną niczym poza piaskiem w każdym kierunku. Niewiele jest tu atrakcji do odhaczenia i o to właśnie chodzi: ludzie przyjeżdżają do Farafry, by się odprężyć, pić miętową herbatę z gościnnymi miejscowymi i siedzieć na samym skraju jednego z najdziwniejszych krajobrazów na ziemi.

Bo wielka atrakcja Farafry leży tuż za drzwiami. Północne krańce Parku Narodowego Pustyni Białej zaczynają się o krótki przejazd dalej, kredowy płaskowyż wyerodowany w senną krainę bladych rzeźb, które płoną o zachodzie słońca i żarzą się pod księżycem. Po drodze stoi Kryształowa Góra, z jej żyłami kwarcu iskrzącymi się w słońcu, a wydmy Wielkich Wydm toczą się ku horyzontowi. W mieście ekscentryczne Muzeum Badra jest jedynym kulturalnym przystankiem — gliniana galeria malarstwa i ludowej rzeźby samouka, lokalnego artysty, która oddaje życie oazy lepiej niż jakikolwiek przewodnik.

Faktura Farafry jest łagodna i powolna. Wejdź w parującą siarkową wodę Bir Sitta, gdy pustynia stygnie, powędruj po palmowych ogrodach, gdzie źródła utrzymują wszystko nieprawdopodobnie zielone, i pozwól, by przejął cię beduiński rytm tego miejsca. Klasyczną przyjemnością jest nocne safari na Pustynię Białą stąd — obóz pośród kredowych wież, ogień pod kolosalnym niebem i cisza tak zupełna, że słychać przesuwający się piasek. Działający od dawna lodż Badawiya czyni gościnną bazę przed wydmami i po nich.