Bahariya to najprzyjaźniejsze wejście na dziki zachód Egiptu. Najbliższa Kairowi z oaz Pustyni Zachodniej, jest roboczym palmowym miastem — z Bawiti w sercu — owiniętym wokół gorących źródeł i daktylowych ogrodów, z czarnymi bazaltowymi wzgórzami dumającymi na horyzoncie. Ludzie przyjeżdżają nie tyle dla samej oazy, ile dla tego, co leży za nią: to przystanek etapowy, miejsce, gdzie spotykasz przewodnika, ładujesz auto 4x4 i zamieniasz asfalt na piasek w drodze ku dwóm najbardziej surrealistycznym krajobrazom kraju.

Jedź na południe, a pustynia zaczyna występować. Najpierw przychodzi Pustynia Czarna, gdzie niskie wulkaniczne stożki usiane są ciemnym żelaziakiem, który przypala wydmy na zwęglony brąz. Potem Kryształowa Góra, grań przeszyta migoczącym kwarcem, który możesz unieść do światła. I wreszcie Park Narodowy Pustyni Białej, gdzie wiatr i piasek wyrzeźbiły kredowy płaskowyż w galerię oślepiająco białych rzeźb — grzybów, wież, sfinksów — które żarzą się liliowo o zmierzchu i widmowo pod pełnią księżyca. Z powrotem w Bawiti małe Muzeum Złotych Mumii prezentuje pozłacane grecko-rzymskie pochówki odkopane w pobliżu, przypomnienie, że to samotne miejsce było niegdyś rzymskim skrzyżowaniem.

Ale prawdziwe przeżycie Bahariyi dzieje się po zmroku, na otwartej przestrzeni. Klasyczną wyprawą jest nocny obóz na Pustyni Białej: ogień, beduińska kolacja, cisza przerywana jedynie pustynnymi lisami węszącymi przy żarze i niebo tak gęste od gwiazd, że wydaje się dość blisko, by go dotknąć. Za dnia możesz zmyć kurz w ciepłych siarkowych wodach Bir el-Ghaba, wspiąć się na Czarną Górę po panoramę nad całą kotliną albo powędrować po słonym jeziorze Bawiti i gajach palmowych przed kolejnym wypadem w wydmy. El Beshmo Lodge i jego restauracja Western Desert czynią wygodną bazę między safari.