Dachla to oaza Pustyni Zachodniej, która każe ci zwolnić i wpatrywać się. Rozciągnięta u stóp wielkiej różowej skarpy, jest mniej pojedynczym miastem, a bardziej girlandą wiosek nawleczoną przez gaje palmowe i sady morelowe, zasilaną źródłami, które ściągały tu życie od tysiącleci. Światło jest pierwszą rzeczą, jaką zauważasz — urwiska rumienią się różem o świcie i płoną miedzią o zmierzchu — a tempo drugą. Osły przewyższają liczebnie samochody na bocznych dróżkach, garncarze wciąż obrabiają lokalną glinę, a pustynia napiera blisko ze wszystkich stron, ani na chwilę nie wydając się wroga.

Klejnotem jest Al-Qasr, średniowieczne islamskie miasto z glinianej cegły, które przetrwało niemal nietknięte: zadaszone zaułki, które pozostają chłodne w południe, rzeźbione nadproża z drewna akacjowego nad drzwiami, minaret pochylony nad dachami i codzienna machineria starego młyna do zboża oraz prasy do oleju wciąż na miejscu. W piaskach stoi Deir el-Hagar, świątynia z piaskowca z czasów rzymskich przywrócona do swojej miodowej godności, podczas gdy zdobione Grobowce Baszendi w pobliżu mieszają rzymskie i islamskie pochówki w jednej cichej wiosce. Stara dzielnica Mut, stolicy oazy, kotwiczy nowoczesny kraniec rzeczy.

Tym jednak, co pozostaje, jest bezruch. Zmyj drogę w odkrytym siarkowym basenie w Mut Talata, gdy skarpa obraca się w czerwień, albo zaszalej z noclegiem w Al Tarfa Desert Sanctuary, wyciszonym glinianym lodżu zbudowanym, by oprawić ciszę. Patrz, jak garncarz w pracowni Al-Qasr wyczarowuje dzban z szarej dachlańskiej gliny, jedz prosto i dobrze w mutańskiej instytucji takiej jak Ahmed Hamdy's i pozwól wieczorom rozciągnąć się pod niebem nieprzyćmionym żadnym miejskim blaskiem. Niewiele miejsc w Egipcie nagradza robienie bardzo niewiele równie hojnie.