Klasztor Świętej Katarzyny leży wysoko we wnętrzu Synaju, w ciszy granitu i rzadkiego, czystego powietrza jakieś 1600 metrów nad poziomem morza. To dach półwyspu, górski azyl, gdzie wiara i skała są ze sobą splecione od piętnastu wieków. Beduini Dżabalija, potomkowie sług wysłanych, by strzec klasztoru, wciąż doglądają sadów w wadi i prowadzą podróżnych szlakami, którymi ich rodziny chodzą od pokoleń. Samo miasteczko jest małe i niespieszne; prawdziwa wspaniałość tkwi w otaczających je szczytach, ciszy między nimi i nocnym niebie tak ciemnym i zatłoczonym gwiazdami, że wydaje się niemal fizyczne.

W sercu tego wszystkiego stoi klasztor Świętej Katarzyny, założony w VI wieku za cesarza Justyniana i nigdy ani razu nieopuszczony — najstarszy nieprzerwanie działający klasztor chrześcijański na Ziemi. W jego ufortyfikowanych murach rośnie Krzew Gorejący z Księgi Wyjścia, a jego biblioteka mieści jeden z największych światowych zbiorów wczesnych rękopisów i ikon. Powyżej wznosi się Gebel Musa, góra Mojżesza, na którą wchodzi się przed świtem ścieżką wielbłądzią lub mniej więcej 3750 Stopniami Pokuty, by dotrzeć na szczyt, gdy słońce wschodzi nad morzem nagich szczytów. Jeszcze wyżej jest góra Świętej Katarzyny, najwyższa góra w całym Egipcie.

Najcichsza przyjemność przychodzi tu po zmroku, gdy jednodniowi wycieczkowicze odeszli, a chłód osiada. W obozach takich jak Sheikh Mousa i Fox beduińscy gospodarze parzą słodką herbatę nad otwartym ogniem i pieką chleb w żarze, podczas gdy Droga Mleczna toczy się w górze z niezwykłą wyrazistością. Noc obserwacji gwiazd z przewodnikiem, z dala od jakiegokolwiek elektrycznego światła, to wystarczający powód, by podjąć tę podróż. Ubierz się ciepło — nawet latem wysokość gwałtownie ściąga temperaturę w dół, gdy słońce zniknie, a pustynny chłód jest częścią uroku.