Nuweiba to Synaj w najbardziej niespiesznym wydaniu — długie, luźne rozproszenie obrzeżonych palmami beduińskich obozów rozciągniętych wzdłuż Zatoki Akaba, gdzie pustynne góry opadają niemal wprost w zaskakująco błękitne morze. Nie ma tu prawdziwego miasta, o którym warto mówić, nie ma pośpiechu i niewiele hałasu; ludzie przyjeżdżają tu właśnie po to, by zwolnić. Za dnia światło jest zaciekłe, a woda spokojna; o zmierzchu góry za plażą żarzą się głęboką różą, a po drugiej stronie wąskiej zatoki wybrzeże Arabii Saudyjskiej obraca się w złoto, a potem w fiolet. To miejsce, gdzie zaplanowany nocleg z łatwością rozciąga się w tydzień.

Przyjemności są proste i ukształtowane przez krajobraz. Plaża Tarabin, tuż na północy, to najżywszy pas, jej chaty i kawiarnie wylewają się na piasek. Dalej obozy w Ras Shaitan są cichsze, zbudowane do hamaków, pływania i robienia bardzo niewiele. W głębi lądu auto 4x4 i krótki spacer doprowadzą cię do Kolorowego Kanionu, wąskiego wąwozu ścian z piaskowca prążkowanych ochrą, rdzą i fioletem, podczas gdy łagodniejsze Wadi El Weszwaszy oferuje półdniową wędrówkę przez palmy i skały. Z powrotem na wybrzeżu rafy domowe opadają tuż przy brzegu, łatwy snorkeling wprost z plaży.

Po zmroku życie gromadzi się wokół ognia. W obozach takich jak Habiba Beach Lodge i chatach Ras Shaitan beduińscy gospodarze grillują dzienny połów i serwują go pod niebem gęstym od gwiazd, a jedynymi dźwiękami są chlupot zatoki i trzask drewna wyrzuconego przez morze. Jest tu też praktyczna magia: z portu Nuweiby prom przeprawia się do Akaby w Jordanii, stawiając Petrę w zasięgu dłuższej wyprawy. Lecz większość podróżnych odkrywa, że największym luksusem jest po prostu zostanie na miejscu, na bosaka, bez konkretnego celu, gdzie trzeba być.