Hurghada wyrosła z małej rybackiej wioski na pełen akcji plac zabaw Morza Czerwonego w ciągu jednego pokolenia, i ta energia jest widoczna. Rozciągnięta na jakieś czterdzieści kilometrów wzdłuż wybrzeża kontynentu naprzeciw Synaju, jest stolicą sportów wodnych Egiptu — miejscem, by tanio nauczyć się nurkować, pływać na kitesurfingu w stałym popołudniowym wietrze albo po prostu wsiąść na łódź na pustynną wyspę i nie wracać aż do zachodu słońca. Wymienia dopracowanie Szarmu na korzystną cenę i rozmach, co wielu podróżnym całkiem odpowiada.

Woda jest tu całą atrakcją, a jej najlepsza część leży tuż przy brzegu. Wyspa Giftun, chroniony rezerwat otoczony pierzasto-białymi mieliznami i jaskrawymi rafami, to obowiązkowa całodniowa wyprawa; sąsiadująca z nią rozbitkowa mielizna Orange Bay to wersja na Instagram, cała w malediwskim błękicie płycizn i barach na plaży. Poważni nurkowie kierują się na północ do Abu Nuhas, pojedynczej rafy, która pochłonęła cztery frachtowce i stała się wielkim miejscem nurkowań wrakowych Morza Czerwonego.

Na lądzie Hurghada dzieli się na dwie części. Nowoczesny pas kurortowy i obrzeżona jachtami promenada mariny to miejsca, gdzie skupiają się restauracje, bary i życie nocne, podczas gdy w głębi lądu El Dahar — pierwotne miasto — zachowuje pachnący przyprawami suk i codzienny egipski rytm, którego brakuje plażowym hotelom. Okazałe bliźniacze minarety meczetu El Mina, świecące obok mariny w złotej godzinie, to sztandarowa fotografia miasta.