Port Safaga nosi swoją uczciwość roboczego portu niczym odznakę — to nie sztuczny kurortowy pas, lecz prawdziwe miasto nad Morzem Czerwonym, gdzie frachtowce fosfatu dzielą wodę z windsurferami i łodziami nurkowymi. Tempo jest powolne, tłumy rzadkie, a urok niespieszny. Ludzie przyjeżdżają tu od pokoleń nie dla życia nocnego, lecz dla samych piasków: ciemnych, bogatych w minerały ziaren, w których miejscowi i przyjezdni pacjenci zakopują się w słońcu — ludowe lekarstwo na łuszczycę i sztywne stawy. Dodaj jeden z najbardziej stałych wiatrów na wybrzeżu i sznur pozbawionych tłoku przybrzeżnych raf, a Safaga odsłania się jako miejsce dla podróżnika z celem.

Rafy są powodem, dla którego poważni nurkowie nadkładają jakieś 60 kilometrów na południe od Hurghady. Panorama Reef zasługuje na swoją nazwę pionowymi ścianami i obłokami anthias opadającymi w błękit, podczas gdy Tobia Arba — Siedem Iglic — rozrzuca siedem koralowych wież po piaszczystej lagunie idealnej zarówno dla snorkelistów, jak i fotografów. Abu Kafan, wąska grań omiatana prądem, nagradza silniejszych pływaków spotkaniami z rybami pelagicznymi. Na lądzie lecznicza czarna piaszczysta plaża ściąga kuracjuszy słonecznych na plaże wokół Menaville Resort, a stała przybrzeżna bryza zamienia zatokę w jedną z czołowych egipskich klas windsurfingu.

Na dzień z dala od wody pustynia wschodnia kryje Mons Claudianus, odległy rzymski kamieniołom, gdzie cesarze wycinali niegdyś szare granitowe kolumny, które wciąż stoją w Rzymie — porzucone baraki i wpół wykuty filar leżą tam, gdzie zostawili je kamieniarze, osiągalne wyłącznie długą pustynną drogą. W mieście wieczory są łagodnymi sprawami: talerz grillowanej ryby w nadbrzeżnej kawiarni, oświetlone frachtowce przy brzegu i niebo nieprzyćmione kurortowym blaskiem. Safaga nie występuje dla zwiedzających. Po prostu zajmuje się swoimi sprawami i pozwala ci robić to samo.