Saint Catherine ligt hoog in het binnenland van de Sinaï, een stilte van graniet en ijle heldere lucht zo'n 1600 meter boven de zee. Dit is het dak van het schiereiland, een bergheiligdom waar geloof en rots vijftien eeuwen lang verbonden zijn geweest. De Jabaliya-bedoeïenen, afstammelingen van bedienden die werden gestuurd om het klooster te bewaken, verzorgen nog altijd boomgaarden in de wadi's en leiden reizigers langs paden die hun families generaties lang hebben belopen. De stad zelf is klein en ongehaast; de echte grandeur zit in de toppen die haar omringen, de stilte ertussen, en een nachthemel zo donker en dichtbevolkt met sterren dat het welhaast tastbaar aanvoelt.

In het hart van dit alles staat het Katharinaklooster, gesticht in de 6e eeuw onder keizer Justinianus en nooit ook maar één keer verlaten — het oudste onafgebroken werkende christelijke klooster ter wereld. Binnen zijn versterkte muren groeit het Brandende Braambos uit het boek Exodus, en zijn bibliotheek herbergt een van 's werelds grootste collecties vroege manuscripten en iconen. Daarboven rijst de berg Sinaï op, de berg van Mozes, vóór dageraad beklommen via het kamelenpad of de ruwweg 3750 Treden van Berouw, zodat je de top bereikt wanneer de zon over een zee van kale toppen breekt. Nog hoger ligt de berg Sint-Catharina, de hoogste berg van heel Egypte.

Het stilste genoegen hier komt na donker, wanneer de dagjesmensen vertrokken zijn en de kou neerdaalt. In kampen als Sheikh Mousa en Fox zetten bedoeïenengastheren zoete thee op open vuren en bakken brood in de gloeiende sintels terwijl de Melkweg in buitengewone helderheid boven het hoofd wentelt. Een begeleide sterrenkijknacht, weg van elk elektrisch licht, is reden genoeg om de reis te maken. Kleed je warm aan — zelfs in de zomer trekt de hoogte de temperatuur fors omlaag zodra de zon weg is, en de woestijnkou hoort bij de betovering.