Nuweiba is de Sinaï op zijn meest ongehaast — een lange, losse verstrooiing van met palmen overschaduwde bedoeïenenkampen uitgespreid langs de Golf van Akaba, waar de woestijnbergen welhaast recht in een verbluffend blauwe zee vallen. Er is geen echte stad om over te spreken, geen haast en weinig lawaai; mensen komen hier juist om het rustiger aan te doen. Overdag is het licht fel en het water kalm; bij schemering gloeien de bergen achter het strand een diep rozerood, en aan de overkant van de smalle golf kleurt de kust van Saoedi-Arabië goud en daarna violet. Het is het soort plek waar een geplande overnachting met gemak uitloopt tot een week.

De genoegens zijn eenvoudig en gevormd door het landschap. Tarabin Beach, net ten noorden, is de levendigste strook, met zijn hutten en cafés die op het zand uitlopen. Verderop zijn de kampen bij Ras Shaitan rustiger, gebouwd voor hangmatten, zwemmen en heel weinig doen. Landinwaarts brengen een 4x4 en een korte wandeling je naar de Coloured Canyon, een smalle kloof van zandsteenwanden met banden in oker, roest en violet, terwijl de zachtere Wadi El Weshwashy een half dag durende wandeling biedt door palm en rots. Terug aan de kust vallen de huisrifen vlak voor de kust weg, gemakkelijk te snorkelen recht vanaf het strand.

Na donker verzamelt het leven zich rond het vuur. In kampen als Habiba Beach Lodge en de hutten van Ras Shaitan grillen bedoeïenengastheren de dagvangst en serveren hem onder een hemel dik met sterren, het enige geluid het klotsen van de golf en het knetteren van drijfhout. Er is ook een praktische magie aan de plek: vanuit de haven van Nuweiba steekt een veerboot over naar Akaba in Jordanië, wat Petra binnen bereik brengt van een langere reis. Maar de meeste reizigers vinden dat de grootste luxe simpelweg ter plaatse blijven is, blootsvoets, met nergens in het bijzonder te zijn.