Siwa houdt zijn eigen tijd aan. Ingeklemd bij de Libische grens aan de uiterste westrand van Egyptes woestijn, lag deze oase zo ver buiten het bereik van Caïro dat ze tot een verharde weg in de jaren tachtig arriveerde voornamelijk per kameel bereikt werd — en het isolement is op de mooist denkbare manier zichtbaar. Mensen spreken hier eerst Siwi, een Berbertaal, geen Arabisch; vrouwen weven bruidszilver en borduurwerk naar patronen die ouder zijn dan de natiestaat; en het hele groene bekken van dadelpalmen en olijfgaarden drijft in een zee van zand, omringd door zoutmeren die als gemorst kwik glinsteren in de zon.

De oase draagt haar geschiedenis in leemsteen. De Shali-vesting rijst op uit het centrum van de stad, een dertiende-eeuws doolhof van kershef — zout-en-leem — dat bij elke zeldzame regen een beetje wegsmelt en er nog altijd uitziet als een zandkasteel dat door reuzen is achtergelaten. Verderop bij Aghurmi staat de Tempel van het Orakel van Amon, waar Alexander de Grote in 331 v.Chr. kwam om bevestigd te worden als zoon van de god; je kunt ernaartoe klimmen voor hetzelfde verre uitzicht dat hij had. Vlakbij bewaren de in de rots uitgehouwen tombes van Gebel al-Mawta — de Berg van de Doden — hun beschilderde plafonds, en het bronvoed poeltje dat bekendstaat als Cleopatra's Bad borrelt nog altijd koel en helder.

De avonden behoren aan het water en de stilte toe. Bewoners en reizigers drijven naar Fatnas Island, een met palmen omzoomde landtong in een zoutmeer, om de zon te zien zinken en het oppervlak roze en goud te zien kleuren. Het diner is misschien langzaam gegaarde lamsbout met dadels bij Abdu, al decennia een vaste waarde, of een rustigere tafel bij Albabenshal, weggestopt in de oude vestingmuren. Blijf lang genoeg en het ritme kruipt onder je huid — de oproep tot gebed boven de palmen, de ezelkarren, de hyperzoute meren waar je als een kurk dobbert, en de zekerheid dat voorbij het lampverlichte leemsteen van Adrère Amellal de Grote Zandzee honderden lege mijlen verder loopt.