El Fayoum is de gemakkelijkste ontsnapping uit Caïro die toch als een ander land aanvoelt. Amper 90 minuten ten zuidwesten van de hoofdstad is het geen echte oase maar een uitgestrekte natuurlijke depressie, bewaterd door een kanaal vanaf de Nijl — een groene kom van suikerriet, boomgaarden en met riet omzoomde meren, neergelaten in de woestijn. Het contrast doet het werk: het ene moment rijd je over een stoffige snelweg, het volgende ben je te midden van waterraderen en vogels, met de vaalbruine kliffen van de Sahara die oprijzen aan de randen van het akkerland en het licht dat zacht wordt over het water.

Het landschap verbergt enkele van Egyptes vreemdste schatten. Een uur verderop over het zand ligt Wadi El Hitan, de Vallei van de Walvissen — een UNESCO-site waar de gefossiliseerde skeletten van primitieve walvissen halfblootgelegd op de woestijnbodem liggen, het bewijs dat deze oceaan van duinen ooit een letterlijke oceaan was. Dichterbij storten de tweelingwatervallen van de Wadi El Rayan-watervallen tussen twee woestijnmeren neer, en de Grieks-Romeinse ruïnes van Karanis staan op wacht bij Kom Aushim. En dan is er Tunis Village aan de oever van het Qaroenmeer, een gehucht op een helling dat zichzelf heruitvond als een kolonie van pottenbakkers en kunstenaars, met ateliers die openstaan voor iedereen die binnenwandelt.

De genoegens hier zijn traag en elementair. Breng een nacht door in een leemstenen boerderijlodge tussen de velden, of in een van de kleine herbergen van Tunis Village zoals Zad El Mosafer of Lazib Inn, en de dag wikkelt zich af met in klei gebakken diners en absolute stilte. Bij het Magic Lake vallen de duinen recht naar het water af en is het lokale tijdverdrijf sandboarden naar beneden tot een zwempartij, om daarna te blijven hangen voor een zonsondergang die het hele bekken doet ontvlammen. Vogelaars komen voor de flamingo's en de trekkende zwermen op het Qaroenmeer; iedereen vertrekt met een tragere hartslag en, gewoonlijk, een pot of twee.