Siwa kendi zamanını korur. Mısır çölünün en batı ucunda, Libya sınırına yakın sıkışmış bu vaha, Kahire'nin erişiminin o kadar ötesinde uzanıyordu ki 1980'lerde asfalt bir yol gelene dek başlıca deveyle ulaşılıyordu — ve bu yalıtılmışlık kendini en güzel şekilde gösteriyor. Buradaki insanlar Arapçayı değil önce bir Berberi dili olan Siwi'yi konuşur; kadınlar ulus-devletten daha eski desenlere gümüş gelin takıları ve nakışlar işler; ve hurma ağaçları ile zeytinlikler dolu bütün o yeşil havza, güneşin altında dökülmüş cıva gibi parıldayan tuz göllerinin çevrelediği bir kum denizinde yüzer.

Vaha tarihini kerpiçte taşır. Şali Kalesi kasabanın merkezinden yükselir, on üçüncü yüzyıldan kalma bir kerşef — tuz ve çamur — labirenti, her seyrek yağmurla biraz erir ve hâlâ devlerin terk ettiği bir kumdan kale gibi görünür. Aghurmi'de, MÖ 331'de Büyük İskender'in tanrının oğlu olarak onaylanmaya geldiği Amun Kâhin Tapınağı durur; onun sahip olduğu o uzun manzara için ona tırmanabilirsiniz. Yakınlarda, kayaya oyulmuş Gebel el-Mevta — Ölüler Dağı — mezarları boyalı tavanlarını korur ve Kleopatra'nın Banyosu olarak bilinen kaynak suyu havuz hâlâ serin ve berrak kaynar.

Akşamlar suya ve sessizliğe aittir. Yerliler ve gezginler, güneşin batışını ve yüzeyin pembe ve altın rengine dönüşünü izlemek için bir tuz gölündeki palmiyelerle çevrili kum dili olan Fatnas Adası'na sürüklenir. Akşam yemeği, onlarca yıldır bir köşe taşı olan Abdu'da yavaş pişmiş kuzu ve hurma ya da eski kale duvarlarına gizlenmiş Albabenshal'da daha sessiz bir masa olabilir. Yeterince uzun kalın ve ritim içinize işler — palmiyelerin üzerinde ezan sesi, eşek arabaları, mantar gibi sektiğiniz aşırı tuzlu göller ve Adrère Amellal'in kandil ışıklı kerpiçinin ötesinde Büyük Kum Denizi'nin yüzlerce boş mil boyunca uzanıp gittiğine dair kesinlik.