İskenderiye sırtını çöle döner ve denize bakar; bu tek gerçek onu farklı bir ülke gibi hissettirir. Büyük İskender tarafından kurulmuş ve bir zamanlar antik dünyanın en büyük kütüphanesine ve Pharos deniz fenerine ev sahipliği yapmış olan kent, iki bin yıl boyunca Akdeniz'in en kozmopolit limanı olarak kaldı — aynı anda Yunan, Roma, Yahudi, İtalyan ve Levanten. Geriye kalan, solmuş bir görkemin şehridir: deniz tuzuyla çizgilenmiş art deco cepheler, Belle Époque kafeleri ve dalgalar duvarı aşarken bir akşam yürüyüşü için biçilmiş kaftan, uzun, kıvrımlı bir Kordon.

Buradaki tarih katmanlı ve çoğu zaman yeraltındadır. Kom el Şokafa Yeraltı Mezarları, Mısır ve Greko-Romen cenaze sanatının kaynaştığı kayanın içine üç kat aşağı kıvrılır; Kom el-Dikka'daki Roma Amfitiyatrosu Mısır'daki tek örnektir; ve 15. yüzyıldan kalma bir deniz kalesi olan Kaytbay Kalesi, liman ağzında kaybolan Pharos'un tam da molozları üzerinde durur. Antik kütüphanenin modern yankısı olan Bibliotheca Alexandrina, kıyıda göz kamaştırıcı, eğik bir cam disktir — orijinalinin bir zamanlar yandığı yerde yükseltilmiş 21. yüzyıl bilgi tapınağı.

Ama İskenderiyeliler size buraya gelmenin asıl sebebinin balık yemek ve kahve içmek olduğunu söyleyecektir. Deniz ürünleri Mısır'ın en iyisidir: limanın üzerindeki cam duvarlı Fish Market ya da Ebu Kir'deki yüzyıllık Yunan kurumları gibi yerlerde, avınızı kiloyla seçer ve ızgaraya verilişini izlersiniz. Öğünler arasında, edebi kafeler — fresklerle bezeli Trianon, Saad Zaghloul Meydanı'ndaki görkemli Délices — şehrin eski, yavaş, deniz meltemli ritmini canlı tutar.