Onlarca yıl boyunca El Alamein adı tek bir şey demekti: Kuzey Afrika'da İkinci Dünya Savaşı'nın gidişatını tersine çeviren çöl muharebesi. Bugün aynı kıyı, çarpıcı bir ikili kimlik taşıyor. İskenderiye'nin batısında, Akdeniz öyle canlı turkuaz ve süt-yeşim bantlarına doğru sığlaşır ki rötuşlanmış gibi görünür ve o suyun boyunca Mısır göz kamaştırıcı bir yaz oyun bahçesi yarattı — yerlilerin sadece Sahel dediği şerit. Hüzünlü savaş mezarlıkları ve pırıl pırıl yeni marinalar artık tek bir kıyı şeridini paylaşıyor ve karşıtlık, rahatsız etmekten çok, bu yere kendine özgü ağırlığını ve görkemini aynı anda veriyor.

Tarihle hesaplaşma önce gelir. El Alamein Commonwealth Savaş Mezarlığı duygusal merkezdir — bir düzine ulusun adamları için sıra sıra soluk mezar taşları, çöle karşı kusursuz. Yakınlarda El Alamein Askeri Müzesi tanklar ve sahra toplarıyla seferi sergiler, yükselen Alman Savaş Anıtı ise bir kumtaşı kale gibi yükseltisinde derin düşüncelere dalar. Sonra ruh hâli değişir: mükemmel bir turkuaz körfezin açıldığı Sidi Abdel Rahman'a ve yeni Riviera'nın cilalı yüzü olan New Alamein City'nin beyaz kulelerine ve yatların dizildiği Marassi Marina'ya doğru sürün.

Sezon dışında, ilkbaharda ya da sonbahar başında, tatil köyü kalabalıkları seyrelir ve kıyı daha yavaş bir hazzı açığa çıkarır. Suyun lavantaya serinlediği ve tek sesin koca bir orduyu yutan kumulların üzerinden esen rüzgâr olduğu yumuşak akşam ışığında Sidi Abdel Rahman'ın boş kumunda yürüyün. Mısırlılar buraya yüzmek ve uzun ızgara balık öğle yemekleri üzerinde oyalanmak için gelir ve yeni şehrin kafeleri geç saatlere kadar ışıklı kalır. Tuhaf, dokunaklı bir bileşimdir — yaşayanları yeniden, nazikçe kutlamayı öğrenmiş bir anma manzarası.