Çoğu gemi yolcusu Edfu ile yarı uykulu tanışır, kordonda toynak takırtısıyla rıhtımda irkilerek uyanır. Şeker rafinerileri ve tozlu meydanlardan oluşan, işleyen bir Nil kasabasıdır ve ilk bakışta güneye, Asvan'a giderken sadece içinden geçtiğiniz bir yer gibi görünür. Ama Edfu antik dünyanın en büyük yadigârlarından birini korur ve kasaba kendini bu armağanın çevresinde rahat, telaşsız bir özgüvenle düzenlemiştir. Burada acele yoktur, Luxor ölçeğinde bir tellal kalabalığı yoktur — sadece bekleyen arabalar, kıpırdanan çarşı ve çevresindeki her şeyden uzun ömürlü çıkmış bir tapınak.

Horus Tapınağı geliş sebebinizdir ve ne kadar eksiksiz olduğuna neredeyse hiçbir şey sizi hazırlamaz. Kum onu yüzyıllarca gömdü, ki bugün heybetli pilon cephesi neredeyse bütün, kabartmaları keskin, çatısı hâlâ tepede dururken ayakta olmasının sebebi tam da budur. Kapıdan geçin ve büyük bir granit şahin — taç giymiş ve uyanık Horus'un kendisi — avluyu korur. İçeride odalar, kutsal alana ve bir zamanlar Kitaplar Evi denen, duvarları çoktan toza karışmış papirüslerin başlıklarıyla yazılı küçük kütüphaneye ulaşana dek giderek kararır ve gizemlileşir.

Edfu'nun hazzı, varış noktası kadar yolculuğun kendisidir. İskeleden kales gezintisi ritüelin bir parçasıdır — fırınların ve berberlerin önünden, sürücünün özellikle hiçbir şeyi işaret etmediği sıradan sokaklarda yavaş bir tıkırtı. Sonrasında, ticaretin ziyaretçiler için değil yerliler için yapıldığı ve çayın koyu ve tatlı döküldüğü kasaba çarşısı için zaman vardır. Kasabanın güneyinde, Nil'in daraldığı ve antik taş ustalarının Mısır'ın tapınaklarının yarısını inşa eden taşı kestiği Gebel el-Silsila'nın eski kumtaşı ocakları uzanır — Horus'un görkemine daha sessiz, daha boş bir karşıtlık.