Mısır'da pek az yer Abu Simbel kadar uzak ya da olmayacak gibi hissettirir. Çölün Nasır Gölü'nün mavi enginliğine indiği ve Sudan'ın ufkun hemen ötesinde yattığı, ülkenin tam kenarına gelirsiniz. Buradaki hırsın ölçeği iki kat çarpıcıdır: önce II. Ramses'in üç bin yıldan fazla önce bu boyutta devasaları doğrudan bir Nubya uçurumuna oydurması, sonra da 1960'larda mühendislerin bütün anıtı bloklara kesmesi ve onu, numaralandırılmış parça parça, yeni barajın yükselen sularının üzerinde daha yüksek bir zemine kaldırması. İki hikâye bir arada yerin dehasıdır.

Büyük Tapınak, her biri girişin üzerinde yükselen, tanrıların sükûnetiyle gölün karşısına bakan dört oturan Ramses devasasıyla kendini ilan eder. Aralarından geçip kayanın içine girin ve dağ sizi yutar — sütun heykellerle çevrili bir salon, firavunun savaşlarıyla oyulmuş duvarlar ve çok içeride, dört tanrının karanlıkta oturduğu kutsal alan. Yılda iki kez, 22 Şubat ve 22 Ekim civarında, şafak güneşi onları aydınlatmak için tapınağın uzunluğunca süzülür. Yanında, kraliçenin bir kez olsun kralı kadar uzun oyulduğu, Hathor'a adanmış daha küçük Nefertari Tapınağı durur.

Çoğu ziyaretçi gelir, tapınakları görür ve birkaç saat içinde ayrılır, ki bu yazık, çünkü Abu Simbel oyalananları ödüllendirir. Akşam Ses ve Işık gösterisi için kalın, cepheler eski hikâyenin renk ve sesle anlatıldığı bir ekrana dönüştüğünde. Daha da iyisi, bir gece geçirin: küçük Nubya köyünün kendi nazik ritmi vardır ve göl kıyısındaki bir kerpiç eko-loj olan Eskaleh'de Nubya yemeği yiyip ışığın suyun üzerinde değişimini izleyebilirsiniz. Bazı gezginler tapınaklara bir Nasır Gölü turuyla ulaşır, devasalar önde yükselirken sudan süzülerek.